W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK PIĄTY DEMONSTRACJA ZGODNOŚCI
Wolność dla Irlandii!
Wasza Wysokość?
Skerrett, tak, posłałam po ciebie.
Nie Skerrett.
Wybacz mi, Turner. Przeżyłam
lekki wstrząs.
Tak, pani.
Czym mogę służyć?
Sprawdźmy, czy potrafisz mnie uczesać.
Dzieci nie były świadkami zamachu,
ale widziały człowieka na ziemi.
Policja twierdzi, że to Irlandczyk.
Niespodzianka.
Co masz na myśli?
Jakie znaczenie ma narodowość?
Bardzo się staraliśmy rozwiązać sytuację w Irlandii.
Wiceminister powiedział, że sprawa jest zamknięta.
- Chciałby. - Twierdzisz, że kłamie?
Nie mam opinii...
Zawsze masz opinię.
Głód pożywienia może zniknął,
ale głód niepodległości jedynie wzrósł.
Tak mówią Irlandczycy.
Powinienem być z wami.
- Mężczyzna chciał nas zabić. - Nie mógł to zrobić!
Nie miał naboi.
Nie mógł tego zrobić, Bertie.
Papa już jest. Wszystko będzie dobrze.
Przybył pan Caine.
Caine. Tak.
Bertie, masz nauczyciela.
- Zgodziłaś się. - Nie na to,
abyś zatrudnił kogoś bez konsultacji ze mną.
Poznałem go w Cambridge.
Pan Caine.
Panie Caine?
Wasza Wysokość?
Mam nadzieję, że nie stawia pan zbytnio na rygor.
W Eton sam doświadczyłem rygoru, pani.
Nie jest to mój styl nauczania.
Czemu ja nie mam nauczyciela?
Masz ciocię Feodorę.
Witamy, panie Caine.
Miło mi poznać Waszą Wysokość.
Powinniśmy jechać do Irlandii.
Z jakiego powodu?
Czuję, że Irlandczycy mogą mieć rację.
Słusznie grozili bronią naszym dzieciom?
Trudno szanować autorytet królowej, której się nigdy nie widziało.
Gdybym była Irlandką, też chciałabym niepodległości.
Warunkiem trwania monarchii...
nie może być to, że wszystkim pokazujesz swoją twarz.
Żaden brytyjski monarcha
nie postawił tam stopy od średniowiecza.
To świadczy o braku zainteresowania.
Lub o strachu.
Nie chcę być o nie oskarżona.
- Sądzi pan, że postradałam rozum. - Nie, pani.
Należy jednak zauważyć, że Irlandia to kraj katolicki.
Głód postrzegany jest jako zbrodnia
popełniona przez brytyjskich protestantów,
a pani jest głową ich kościoła.
Podróż jest obarczona pewnym ryzykiem.
Minister spraw zagranicznych zapewnia,
że nic nam nie grozi. Ma dom w Sligo,
gdzie mieszka jego żona.
Zna więc teren i może zadbać o sukces wyprawy.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Irlandia jest urocza.
Ulokujemy panią w zamku Classiebawn.
Mogę zasugerować skromny orszak?
Pański zamek jest mały?
Irlandia jest wspaniała, ale biedna.
Lud będzie zachwycony, widząc królową i jej najbliższą rodzinę,
ale przepych całego dworu może wywołać konsternację.
Zgadzam się,
ale nie chcemy nadużywać pańskiej gościnności.
Inaczej żona będzie gderać.
Gdera, ponieważ ukrył ją pan na wsi.
Nie ukrywam Emily, pani.
A więc Irlandia.
Jestem pewna, że gdy tylko stanie na irlandzkiej ziemi,
podbije irlandzkie serca.
Niewątpliwie Palmerston ją do tego zachęcił.
Od narodzin Ludwiki
jej umiejętność odróżniania dobrej rady od złej...
To było niestosowne.
Wybacz.
Być może poród mógł przytępić jej rozsądek,
ale nie chcę jej o tym mówić ani nawet o tym myśleć.
To dlatego, że ją kochasz.
Godne pochwały.
Co za to dostanę?
Nie zawsze jesteśmy nagradzani.
Istnieją inne zachęty.
Patrz i ucz się.
Księżna wygląda na nieszczęśliwą.
Co się stało?
Myślę, że między nią i jej mężem panuje niechęć.
Tak myślałam.
To dlatego, że zabrałam ją do Osborne bez niego.
Będę nalegała, by pojechał do Irlandii.
Wybierz kartę.
Kartę?
Dobrze.
- Dziewięć. - Wybierz kolejną.
Dama.
Dama to 12.
Dziewięć pomnożone przez 12
równa się 108.
Panie Caine, to niezwykłe.
To nie moja zasługa.
Bertie opowiedział, jak go pan uczył alfabetu.
Ja jedynie powielam pańską metodę,
a sukces należy do niego.
To naprawdę niezwykłe.
Bertie, zostaniesz tutaj, aby kontynuować naukę,
podczas gdy mama i ja będziemy w Irlandii.
Twoje rodzeństwo również zostanie w domu.
Ciocia Feodora się wami zaopiekuje.
Księżno, mam dobre wieści.
Pozwól, moja droga.
Do widzenia, mamo. Do widzenia, papo.
Wróćcie szybko.
Prezentuj broń!
Wasza Wysokość, serdecznie witamy w hrabstwie Cork.
Wspaniale, że tu jestem.
Wracaj, skąd przyjechałaś! To nasz kraj!
Jeszcze raz dziękuję.
Pani, czy mogę się dosiąść?
Będę mógł wskazać interesujące miejsca.
Czy odwiedził pan puby,
aby zapewnić entuzjastyczne powitanie?
To zdumiewająca sugestia.
Czy naprawdę widzi mnie pan w zwykłym pubie?
To nasz kraj! Nie wasz!
Nasz!
Musiałem jeden pominąć.
Królowa ubrdała sobie, że musi jechać.
Wiem. Powiedziała mi.
Co miałam zrobić?
Moja pozycja na dworze to wszystko, co mam.
Nie mogę jej stracić.
Wybaczcie, panie. Co przegapiłem?
Mówiłyśmy o Emily Palmerston.
Czy jest podobna do brata?
Przypomina trochę lorda Melbourne'a.
Dawno jej nie widziałam.
Miała silną pozycję w Londynie, gdy była żoną lorda Cowpera.
Zmarł, a ona wybrała Irlandię.
Ku rozgoryczeniu lorda Palmerstona.
Tęskni za nią.
Najwyraźniej.
To pański park?
Zaniedbany, lecz bardzo umiłowany.
Podejdź!
- Czy pani jest w domu? - Kto chce wiedzieć?
Jej mąż.
Twój mąż, pani.
Wasza Wysokość?
Przedstawiam lady Palmerston.
Wielebny Hannam.
W czym mogę panu pomóc?
Jestem skromną osobą, która pragnie awansu w kościele.
Interesuje mnie dziekanat Ely.
Ponawiam pytanie.
Jest pani damą o wielkich wpływach.
Usilnie proszę o poparcie dla mojej sprawy.
Prosi pan, abym pomogła panu
uzyskać cokolwiek to jest w Ely?
W rzeczy samej, pani.
Za okazane wsparcie będę
niezwykle wdzięczny.
Zatem zgadza się pan z Schopenhauerem.
Zaiste. W życiu o nim nie słyszałem.
Twierdzi, że kobietom brak inteligencji.
O, tak.
Weźmy księżną. Wystarczy na nią spojrzeć,
by dostrzec,
że jest nieprzystosowana do logicznego myślenia.
Jest pan obcesowy.
To nie znaczy, że się mylę.
Znaczy natomiast, że jest pan knurem.
Knurem czy wieprzem?
Być może jednym i drugim.
Proszę wybaczyć,
ale wykazała się pani odwagą, odwiedzając ten kraj.
Irlandczycy bywają nieprzewidywalni,
lecz słyszę, że dziś tłumnie panią powitali.
Nie była to duża grupa, lecz bardzo entuzjastyczna.
Męża nie przekonało to, co ujrzeliśmy,
choć ujrzeliśmy to samo.
Widziałem to, co nam pokazano,
czyli ludzi wyniszczonych głodem,
którzy mają prawo nas nienawidzić,
wiwatujących podczas przejazdu naszego powozu.
Wyrzucasz Irlandczykom sympatię?
Czy ich uśmiechy sięgną aż po Dublin?
Zobaczymy.
Czy książę Monmouth często zachowuje się jak odyniec?
Szczerze mówiąc, tak, pani.
Jak powinnam postąpić w Dublinie?
Pani zadaniem jest przekonać katolicką większość,
że należy do tego samego Zjednoczonego Królestwa
co protestancka mniejszość.
Z pewnością sobie pani poradzi.
Czy wykrzyczą mi w twarz, że to nie mój kraj?
- Wątpię, pani. - Chciałabym panu wierzyć.
Córka lady Palmerston z pierwszego małżeństwa.
To dziwne, ale wygląda całkiem jak lord Palmerston.
Czy swym milczeniem dał mi pan do zrozumienia,
że to jego dziecko?
Tak się uważa, panie.
Zostało poczęte, gdy matka była żoną lorda Cowpera.
Gościmy u lubieżników.
Proszę wytężyć słuch, Wasza Miłość, a usłyszy pani fale.
Nieznajoma w moim łożu.
Masz szczęście.
- Nie znosisz tego? - Ależ skąd.
Ale ciebie stresuje i to mi się nie podoba.
Moja rola przeciwnie.
- Monmouth... - Monmouth to nikczemnik.
Zawsze nim był.
Biedna dziewczyna.
Tak.
Wzbudza litość.
- Tylko litość? - Emily, słowa niewarte twoich ust.
Byle twoje usta nie szukały jej.
Masz moje słowo.
Dobrze. Dziękuję.
Chociaż to osobliwie źle świadczy o twoim guście.
Jest nader dekoracyjna.
Jakby odarta ze skóry, wrażliwa na ciosy.
Pomóc może jej tylko miłość.
Więc się do tego nie nadajesz.
Zdecydowanie nie, moja ukochana.
Przyznaję, jestem w rozterce.
Pojechaliśmy do Szkocji, aby szukać wrażeń z dala od domu.
Nadal jesteśmy tymi samymi ludźmi?
Dlaczego teraz mamy tak różne punkty widzenia?
Zmieniliśmy się.
Ja nie czuję różnicy.
Mamy sześcioro dzieci.
To obciążenie.
Dlaczego?
Przecież mamy służbę.
Nie mnie służą,
lecz tobie.
Od narodzin Ludwiki podejmujesz decyzje, które są...
wątpliwe.
Feodora podziela moje zdanie.
Rozmawiałeś z nią o tym, czy postępuję słusznie?
I co to ma wspólnego z narodzinami Ludwiki?
Po porodzie nie staję się mniej inteligentna.
Na litość boską, Albercie, co ona ci mówiła?
Gdy dziś zabierałam głos, przewracałeś oczami.
Nie chciałem, byś zauważyła.
Od kiedy robimy rzeczy, których nie powinien widzieć współmałżonek?
Co to jest?
Lekkie wino stosowne do śniadania.
Nie chcecie?
Pan Caine się napije.
Wasza Książęca Mość?
Bertie, czas wracać do pracy.
Lubisz pana Caine'a, ciociu?
Jest domowym sługą. To nie jest istotne pytanie.
Brodie, lubisz pana Caine'a?
Nie bardzo.
Jest tu kto?
Wieś bez ludzi.
Gdzie są mieszkańcy?
Co Palmerston z nimi zrobił?
- To uroczy dom. - Dziękuję, pani.
Zgadzam się.
Dlatego tutaj spędzam większość czasu.
Jednak lord Palmerston stale przebywa w Londynie.
Jest ministrem spraw zagranicznych.
Czy tak długie rozstania nie są bolesne?
Ogromnie, pani, lecz taki jest rytm naszego małżeństwa.
Cykl smutnych rozłąk i radosnych spotkań.
Poza tym mam pszczoły.
- Lord Palmerston nie ma. - Nie.
On ma swoją kolekcję.
Co takiego kolekcjonuje?
Inne kobiety.
Kiedy Henry jest z dala ode mnie,
i pragnie tego, czego większość mężczyzn,
wystawia buty przed drzwi sypialni.
To oznacza jego dostępność.
Po powrocie do domu opowiada mi,
czy jego zaproszenie zostało przyjęte i przez kogo.
- Mówi pani o tym? - Mówi mi wszystko.
A czy pani
pod jego nieobecność...
Czy wystawiłam buty?
Zdarzyło mi się.
Trudno czerpać pełnię satysfakcji z posiadania pszczół.
Można mieć miód i można mieć słodycz.
Małżeństwo Palmerstonów
jest niezwykłe.
Pod wieloma względami przypomina nasze.
Pod innymi wcale.
Co z tobą?
Nie ze mną, lecz z lordem Palmerstonem.
Jest kłamcą i gardzę nim za to.
Lunch.
Słusznie. Smacznego.
Nie jestem głodna.
On miewał romanse.
To prawda.
Ona również.
Powiedziała mi. To małżeństwo bez tajemnic.
Wszystko tutaj jest kłamstwem uknutym przez Palmerstona.
Ponadto, jak dziś odkryłem,
swych najemców traktował w sposób godny potępienia.
Nic o tym nie wiem.
Najdroższa, proszę,
zejdź ze mną.
Demonstracja zgodności?
Czy to nas czyni mniej zakłamanymi niż nasi gospodarze?
Przejdzie się pani ze mną, Wasza Miłość?
- Dokąd jedziemy? - Powinnaś coś zobaczyć.
Moja Tess przebiegłaby ten dystans w pięć sekund.
Moja klacz.
Jeździłem nią po piaskach Bamburgh.
Co?
Wyobrażam sobie pana na koniu.
- Biedak też może mieć konia. - Nie to miałam na myśli.
Pieszo dałbym radę w 10 sekund.
- Skąd dokąd? - Stąd do łodzi.
Ja też.
Pani i ja
jesteśmy tacy sami.
Oboje nic nie możemy.
Lokaj
i księżna
nic nie mogą.
Mnie rozkazuje rządca,
a pani mąż.
Co za różnica?
Ale coś pani powiem.
Nie zawsze tak będzie.
Do której szkoły go posłał? Pani syna?
Monmouthowie chodzą do Harrow.
Mój syn pójdzie do Eton.
Ma pan syna?
Nie.
Ale tam pójdzie.
Chciałabym, abyś mnie pocałował.
Oferuję ci miłość, Sophie.
Nie mniej.
Pocałuj mnie.
Można by pomyśleć, że to ten nadąsany lokaj,
widzieliśmy głównie jego plecy.
A może się mylę?
Nie.
Proszę wybaczyć.
Co pan wyprawia?
To moja praca. Jestem gajowym.
Nazywam się Magee.
Zwykle jestem tu tylko ja, króliki i duchy.
- Duchy? - Przegnanych wieśniaków.
Lord jest dobrym człowiekiem, ale w podejściu do chłopów
nie różni się od reszty angielskiej szlachty,
która nie chce tu głodujących najemców.
Nazywa ich brudnymi papistami.
Jadę do Dublina, aby zająć się tym rozłamem.
Doprawdy?
Spodoba się pani Dublin.
- Późne śniadanie? - Byłam na spacerze.
Tak, wiem.
Proszę wybaczyć, ale powiem bez ogródek.
Swędzi panią tam, gdzie nie może pani sięgnąć.
Martwię się, że osoba, którą pani wybrała,
żeby sobie ulżyć, jest niewłaściwa.
Więc proszę,
błagam panią, Sophie, o ostrożność.
Dzień dobry.
Henry?
Książę pana szuka.
- Gdzie byłaś? - Przechadzałam się po plaży.
Doprawdy?
Przyjemnie.
Uważaj, dokąd chadzasz, moja droga.
Chciałeś mnie widzieć, panie.
Byłem we wsi.
W pańskiej wsi. Nie zaprzeczy pan, że ją posiada.
Fizycznie tak, lecz nikt tam teraz nie mieszka.
Gdzie są mieszkańcy?
Głównie w Nowym Jorku.
- Proszę wyjaśnić. - Oczywiście.
W czasie największego głodu uzgodniliśmy z chłopami,
że najlepiej będzie,
jeśli udadzą się do Ameryki i zaczną od nowa.
Umożliwiłem im wyjazd.
Tak pan postępuje z niewygodnymi ludźmi?
- Płaci za wyjazd? - Chętnie wyjechali.
Piszą mi o tym z Nowego Jorku.
- Nikt im za to nie zapłacił. - Niemniej
uważa pan ich za brudnych papistów.
Nie. Kto tak powiedział?
Pana własny gajowy, Magee.
Magee nie jest gajowym, lecz kłusownikiem.
Jako sędzia pokoju regularnie posyłam go za kraty.
Szelma z niego.
Co z niedoszłymi zamachowcami aresztowanymi w Cork,
o których nie był pan łaskaw poinformować?
Z najnowszych informacji wynika, że to podchmieleni robotnicy.
Nie mieli złych zamiarów.
Ma pan odpowiedź na wszystko.
Cieszę się więc, że tak łatwo rozwiązałem pańską zagadkę.
Czy mogę pomóc, pani?
Cicho, Abigail. Usiądź.
Siadaj.
Jak ci się podoba Irlandia?
Bardzo, pani.
Ludzie są przyjaźni.
Czy to cię przekonuje?
Nie do końca, pani.
Kiedy się z nimi rozmawia,
każdy stracił kogoś bliskiego na skutek głodu.
Okropne historie.
To cud, że nas nie nienawidzą.
Tak.
Cierpienie było ogromne.
Jego echa wciąż jeszcze rozbrzmiewają.
W Dublinie przeżyjemy sądny dzień.
Suknia w koniczyny, tak myślę.
Lady Palmerston,
ostatnia mądra rada?
Nie oferuję mądrości, lecz wskażę pani znak.
Ronan, kardynał, jeśli przemówi z sympatią,
katolicka Irlandia zbliży się do nas o krok.
Liczę, że zobaczę panią kiedyś w Londynie.
Daję słowo, pani.
Lordzie Pam, poprowadzi nas pan do Dublina?
Pozdrów kochankę.
Westminster.
Wiem, że nie możesz bez niej żyć.
Wasza Wysokość, przedstawiam biskupa Moberly'ego.
Oraz kardynała Ronana.
Panowie, nie sposób nie zauważyć,
że to chwila wielkiej wagi.
Nie mam na myśli faktu, że królowa odwiedziła Dublin.
To powinno się stać dawno temu
i za moją opieszałość przepraszam.
Mam na myśli to,
że poprzez pańską obecność, kardynale Ronan,
pański kościół spotyka się z moim.
Dziękuję za ten zaszczyt.
Wasza Wysokość, mój kościół pozdrawia panią.
Na znak przekonania,
że powinniśmy razem kroczyć w przyszłość w pokoju,
oferujemy pani ten podarunek.
Nie przybyłam tu,
by naruszać władzę Jego Świątobliwości Papieża.
Przybyłam, aby osobiście obiecać,
że całym sercem będę dążyć do tego, by wasz kraj odzyskał siłę,
jaką się niegdyś cieszył i na którą zasługuje.
Podarowaliście mi gołębicę, irlandzką gołębicę.
To jest jej kraj.
To jest jej miejsce.
Niech wróci do domu.
Teraz, Bertie.
Dzień dobry, panu. Jak się pan miewa?
Nazywam się Bertie.
Cieszę się, że mogę pana poznać.
Witam w Londynie.
Dobry Boże! Jeszcze będzie z ciebie dżentelmen.
- Brawo. - Mamo.
Witaj w domu.
Jak rozumiem wyprawa była sukcesem.
Palmerston stworzył pozory, że wszystko poszło gładko.
Victoria dała się przekonać?
Ma dziecięcą wiarę w to, co widzi.
Czy mogę o coś spytać?
Pewien dżentelmen, duchowny o nazwisku Hannam.
Tak.
Człowiek z Oxfordu. Znam jego pracę.
Chciałby zostać dziekanem Ely.
To dobry kandydat.
Zostaw to mnie.
Miły, słodki Jezusie,
spójrz na to małe dziecię.
Wybacz mi prostotę mą,
okaż całą dobroć Swą.
Amen.
Co to?
Masz wysypkę na ręce.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc.
Bardzo źle spałam.
- Myślałam o Bertiem. - Dobrze sobie radzi.
Był nieszczęśliwy podczas wieczornej modlitwy.
Czasem przywiązujemy za dużo wagi do szczęścia, nie sądzisz?
Co masz na myśli?
Spójrz na siebie.
Co cię uszczęśliwia?
Uwielbienie tłumu.
- Znów to samo. - W Dublinie byłaś najważniejsza.
Tłum wiwatował, a ty byłaś rada.
To już minęło.
Czy irlandzcy katolicy
wytrwają w chęci powrotu
do protestanckich panów?
A może wszystko to już historia?
Moja obecność w Irlandii była ważna.
Chciałbym móc przekonać Irlandczyków,
aby myśleli tak, jak to sobie wyobrażasz.
Palmerston, niech cię diabli!
Spójrz na mnie!
Czy dzieliłeś łoże z moją żoną?
Nie, panie.
Mniej trunku, a będziesz mógł
sam z nią dzielić łoże częściej niż obecnie.
Nie pozwolę z siebie szydzić.
Nadejdzie czas zapłaty.
To prawda?
Byłem pewien, że dodałeś księżną do swej znakomitej kolekcji.
Nie dodałem.
Powiedz coś.
- Pani? - Nie „pani”.
Powiedz coś.
Zwykle nie możesz
się powstrzymać od wygłaszania opinii.
Nie jestem pewna...
To nie twoja wina.
Chciałabym, abyś czuła, że możesz bez obaw zacząć rozmowę.
Słusznie martwi się pani o syna. Służba jest zaniepokojona.
Wołacz.
Celownik.
Ablatyw.
- Wynoś się... - Błagam, pani...
- ...z tego domu! - Pozwól wyjaśnić.
Odsuń się, pan! Nie będziesz groził mojej matce!
Wyglądasz, pani, posępnie.
Nauczyciel został zwolniony.
Wina spadnie na mnie.
Skąd mogłam wiedzieć, że dziecko jest gnębione?
Działała pani in loco parentis.
Mnie bardziej ciekawi
niespodziewana nominacja George'a Hannama na dziekana Ely.
Nowe perły?
Zmusza mnie pan do odkrycia kart.
Jakich kart?
Obrazkowych,
ukazujących pańską próbę gwałtu na księżnej Monmouth.
Wasza Książęca Mość, myślę, że jesteśmy kwita.
Chciałem być dobrym ojcem.
Wiem.
Tak katastrofalny błąd w ocenie.
To niewybaczalne.
Dzięki Bogu, że nie mamy więcej dzieci,
które mógłbym skrzywdzić.
Jak zawsze,
moje wyczucie czasu jest nienaganne.
Jesteś pewna?
To siódmy raz.
Znam objawy.
Najdroższa,
gratuluję.
Cieszę się, że będziemy mieć kolejne dziecko.
Przetrwamy to?
Kocham cię.
Spróbujemy.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska